ساعت ۹ اومدم بخوابم که فاز دوم ترق تروق شروع شد.. اولش سر و صدا کم بود و میشد خوابید  کم کم به جایی رسید که با هر گرومپ در و دیوار میلرزید... الان ساعت ۱۲ و نیمه و با سردرد و حالت تهوع نشستم یه گوشه و به کوهی از کارها که فردا باید انجام بدم و احتمال زیاد انجام نخواهم داد فکر میکنم. کاش یه مجوز اخلاقی بود که به تعداد ترقه هایی که دم خونه ی ما میریزن در حیاط منزل مبارکشون نارنجک میزدم تا ببینم سال بعد هم اینقدر دست و دلبازانه ترقه خرج آسایش مردم میکنن یا نه..

امروز صبح به چی فکر میکردم؟ به آروم شدن اینکه ماها چطور آروم میشیم. مثلا با خوردن یک دمنوش آرامبخش خوراکی مورد علاقه سفر تفریح رفتن گپ زدن با افراد مورد علاقه تازه اینها موارد مفید و حلال هست. موارد مضر و حرام بماند. بعد از خودم پرسیدم اگه زمانی اینها نباشن در حوادث و سختی ها چطور باید خودمون رو آروم کنیم؟ مثلا اگه غذا نباشه، یا دوست و همدلی...یا امکان سفر و تفریح نداشته باشیم..  اینجا چطور باید آروم بشیم و ادامه بدیم؟! و بعد به انواع روش های فکری و مدیریت حال درونی فکر کردم.  رجوع به درون تحلیل احساسات و بررسی افکار تکنیک های جسمی و غیره.. خب اینطور آروم شدن کار سطح بالایی هست هر کسی قدرتش رو نداره. چرا؟ چون افراد عادت میکنن در نازل ترین سطح به خواسته هاشون پاسخ بدن یعنی در مواجهه با مشکل میرن سراغ خوردن یا سیگار کشیدن یا ناخن جویدن دوباره چرا؟! چون که مایل هستن سریع از اون حالت بد خارج بشن و فرار کنن. بینش ماندگاری و تحلیل شرایط بد رو کسب نکردن. بصورت عقلانی عمل نمیکنن بلکه غریزی عمل میکنن. یعنی همونطور که یک گربه در شرایط خطر ناگهانی با سرعت و شدت و بدون محاسبه فرار میکنه و ممکنه در حین فرار از مورد اول در چاله یا دام دومی بیفته. انسان هم به این صورت عمل میکنه. تفاوت انسان و حیوان چیه؟! بله داشتن عقل.  عقل درنگ میکنه و شرایط رو تحلیل میکنه و بر اساس اون تصمیم میگیره و راهی مناسب و کاربردی تر برای برون رفت از شرایط بد پیدا میکنه. اینجا دعوای غریزه و عقل رخ میده. عقل میخواد غریزه رو مدیریت کنه، اما غریزه مثل یک ماهی لیز از دست عقل در میره. نزاع این دوتا در طول زندگی فرد اون شخصیتی رو شکل میدن که میتونه یک آدم با درایت و هوشیاری در ناگواری ها باشه ی

ناگواری مسئله کجاست؟ اینکه من مدیریت عاقلانه ایی روی خودم نداشته باشم کجاها به من آسیب میزنه؟ یک موردش امکان سوء استفاده از منه. دیگران میتونن با برانگیختن احساسات من از من بهره کشی کنن. چطور مثلا یک فرد با برانگیختن عصبانیت من به عوایدی میرسه یا با دستکاری لذت های من بهره ایی میبره. مثال بزنیم: تصور کنید در حال مباحثه و گفتگو در جمعی هستید و یا در حال سخنرانی. حرف و مطلب درستی رو هم بیان میکنید. انسانی در جمع با شما مخالفه و قصد انحراف مسیر بحث رو داره با گفتگو به نتیجه نمیرسه و دست به یک عمل برانگیزاننده خشم میزنه. مثلا شما رو مسخره میکنه شما با لفظ زشتی خطاب میشید. اینجا شما با یک حمله مواجه شدید، حمله ایی به شخصیت یا کارکتر شما. درونتون چندین فکر به سرعت رد و بدل میشه به وجود من آسیب رسید از این توهین باید خودم و شخصیتم رو از آسیب حفظ کنم باید به فرد آسیب زننده متقابلا اسیب بزنم و متقابلا پاسخ خشمناکی ارائه میکنید اگر عقل نتونه بر این عملکرد سریع غریزی مدیریت داشته باشه، خود این پاسخ میتونه باعث آسیب بیشتر به شخصیت شما شده. در حالیکه شما درونا از توهینی که به فرد کردید خنک میشید و غریزه خشمتون ارضا میشه اما عقلتون زیر شعله های غضب مدفون شده. اینجا دیگرانی که در موقعیت خشم قرار ندارن متوجه زشتی رفتار شما میشن اما خودتون نه. یک نوع دیگر از این مورد سوءاستفاده قرار گرفتن مثال بزنیم. وارد حوزه شهوت بشیم. شهوت به چه معناست؟ به صورت کلی به معنای میل به جذب هر چیز مطلوب. حالا ما میل به غذا رو که در دایره شهوت قرار میگیره بررسی میکنیم. فرد در اجتماع امروزی با انبوهی از محصولات غذایی مواجه هست. عقل میدونه که برای بقای بدن میزان معقولی از غذا با سلامت نسبی مورد نیازه. اما شهو

داشتم نبرد آروگس از جلد اول کتاب میراث رو میخوندم. قسمتی هست که نیروها مدت هاست در شرایط ناامیدی و یاس باقی موندن پیشرفتی در فتح شهر آروگس نداشتن و تدارکاتشون تا یک هفته دیگه تموم میشه. فرمانده تدبیری به خرج میده تا از طریق کانال آب شهر با کلک های پر از سنگ وارد بشن و شهر رو فتح کنن چند دقیقه قبل از برخورد کلک ها با دروازه های تعبیه شده بر روی کانال آب در گرگ و میش صبحدم فرمانده شروع به صحبت میکنه: میدونم خسته شدید میدونم سرده میدونم دستاتون توان بالا آوردن شمشیر رو نداره اما به خانواده فکر کنید، به زن و بچه تون به زمین هایی که آزاد میشن و به این فکر کنید که دیگه امپراطوری نیست که شب ها از ترس حمله ی سربازانش بچه هاتون رو در دخمه ها پنهان کنید..* ............................................ برام جالب بود که چرا تا به حال به این جنبه از داستان ها فکر نکرده بودم. فتح آروگس فقط یک قسمت کوچیک از نبرد سراسری آلاگیزیاست در هدف های کوچیک با کش اومدن زمان و طولانی شدن سختی انگیزه های انسان ضعیف میشن شور و حرارت ها میخوابن گاهی انسان برای فرار از سختی اون لحظه کوچک حاضره هر کاری بکنه مثلا از دستور فرمانده سرپیچی کنه، یک بشقاب غذا برداره و گوشه ی اردوگاه لم بده و بخوره این فرار از مسئله دو تا علت داره ۱ - قسمتیش نیاز طبیعی به استراحت هست ۲ - رها شدن از فشار غیر معمولی که تو نمیدونی به چه علتی داری تحمل میکنی در مورد قسمت ۲ مینویسم. انسان فراموش میکنه! در کش اومدن زمان انگیزه ها سست میشن. اگر همه ی اتفاقات با یک بشکن انجام میشد خیلی ساده تر بود اما وقتی انسان در فرآیند حیات قرار میگیره خستگی و طولانی شدن مسیر اون رو وادار به تسلیم میکنه. یکی از قوی ترین موانع همین طولانی شدن مسیر دستیا

شدن، یک وضعیت استرس برانگیزه. تبدیل شدن الف به ب. رفتن از پله یک به پله دو. وقتی روی پله یک قرار داریم ثابتیم و خوشحال از این ثبات. همینکه قصد میکنیم از پله یک به پله دو بریم دچار عدم ثبات و تزلزل میشیم، اینجاست که وضعیت استرس برانگیزه. به محض فرود اومدن در پله دو دوباره به وضعیت ثبات میرسیم. گرچه وضعیت استرس به نظر ناخوشایند میاد اما وضعیت ثبات هم گول زننده است، پس میتونه دو برابر ناخوشایند باشه چون یک باور خیالیه. ما تصور میکنیم حالت ایستایی بر پله دو به علت سکون خوشاینده. اما کسی که میخواد از طبقه اول به طبقه دوم بره میدونه که موندن طولانی مدت روی پله دو میتونه چقدر ناخوشایند تر از استرس حرکت بین پله ها باشه. حالت های ثبات و عدم ثبات در زندگی ما هم به همین صورت هستن. 

بیمار اومده با شکایت کجی مچ دست بعد از عمل. میگم باند پیچی رو باز کن ببینم چی شده و با یک شبه در رفتگی مواجه میشم. میپرسم چی باعث شده بشکنه؟ جواب خاصی نمیده و به در و دیوار نگاه میکنه داداشش از اون ور داد میزنه : این توی درگیری رفته خیابون اینجوری شده.. میپرسم خب با چی زدن؟ باتوم؟ میگه : نمیدونم با چی زدن لامصبا بد شکسته من در حال چرخاندن چشمان: بابا جان بگو با چی زدن باید بدونم، گلوله خوردی؟ مسیر بحثو عوض میکنه ... کلینیک نیست که، نمونه آماری اجتماع اقشاره

مدتیه در حال بررسی مربی های توسعه فردی، اساتید انگیزشی و افرادی از این دست هستم.  منهای برخی مطالب و روش های درستی که این افراد ارائه میکنن چند نکته مهم در اغلب روش ها وجود داره اول اینکه اولویت بر تجارت و تولید پول هست دوم اینکه آموزش ها وابسته کننده است نه مستقل کننده سوم اینکه تکنیک ها و راهبردها لزوما راهگشا نیست بلکه بر مبنای توهم راهگشا بودن مخاطب رو به جای آگاه سازی وارد پروسه ی ربات سازی میکنه. چهارم اینکه آموزش ها مبنا و ریشه واحد و معینی نداره برای همین احتمال برخورد روش ها هست. یعنی چی؟ یعنی اینکه به فردی اینطور آموزش بدیم که با قلاب از رودخانه الف ماهی بگیر. در زندگی رودخانه های مختلفی وجود داره: رودخانه ب، رودخانه جیم .... فرد لزوما با همون روش استفاده از قلاب نمیتونه از رودخانه ب و جیم ماهی بگیره. و چون در ذهنش اینطور تثبیت شده که فقط استفاده از قلاب صحیح است، در مواجهه با مسائل جدید با منطق ثابت شکست میخوره.

خان دایی چهارم از سلسله طایفه ی دایی ها داره میره خونه بخت

عروسیش رو انداخته چه تاریخی؟

۱۰ فروردین

وسط ماه رمضون.

ضمن عرض سلام و ارادت به روح داماد عزیز، همبازی کودکی تا بحال

خیلی دلم میخواد از ۲۹ اسفند تا خود ۱۵ فروردین رو برم کرج و به روی خودم نیارم که عروسی در کار بوده.

وَ مَنْ یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجا ِ وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِبُ وَ مَنْ یَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِکُلِّ شَیْ ءٍ قَدْرا